จากคำให้การของ Tama (มนุษย์คนที่2นับจากทางขวา)

เล่าเหรอ ก้อได้นะ (ก็งานเดียวกะไอโซโลแหละ)

ก็ออกเดินทางตั้งแต่ประมาณ 6 โมง ยืนรถติดอยู่บนรถเมล์ซักพักก็มาถึงโชคชัย4
มาถึงยังไม่รู้เลยว่างานอยู่ตรงไหน จากข้อมูลที่โทรถามโซโลมาก็ช่วยไรไม่ได้เลย
ก็เลยเดินวนไปวนมาอยู่พักนึงก็เห็นแสงไฟ เอ๊ะอะไร สงสัยอยู่ตรงนั้นมั้ง พอเดินไปดูก็ใช่จริงๆ
ผิดคาด งานแมร่งอย่างหรูมีจองโต๊ะกินโต๊ะจีนกันด้วยนึกว่าเป็นงานสาธารณะ
จัดประกวดไรพวกนี้ซะอีก หลังจากอึ้งไปสักพักก็เดินวนรอบ เอ่อ รั้วที่ใช้กั้นพื้นที่อ่ะนะ
เดินมองหาไอโซโลเพราะยังไม่แน่ใจว่าใช่งานนี้แน่ รึป่าว เดินวนรอบแรกเห้ยไม่เจอ
แต่เห็นพวกนักเรียนทำงานเบ๊อยู่ก็คิดว่าน่าจะใช่แหละมั้ง เลยลองเดินวนดูอีกรอบ
รอบนี้เจอ ไอโซโลยืนคุยกะเพื่อนมันอยู่ตรงแถวๆ โต๊ะข้างเวที ตูก็ยืนจ้องมัน
ก็เห็นมันหันหน้ามามองอยู่แต่ไม่เห็นตู (ไรฟะ) ตูยืนอยู่ตรงโต๊ะตำรวจไงเฟ้ย
สักพักพวกมานก็พากันเดินไปไหนไม่รู้ต้องตาม อ่อโดนใช้ให้เป็นเด็กเฝ้าประตูนี่เอง
หลังจากใช้ความพยายามมาหลายบรรทัดก็มาเจอกันจนได้ที่หน้าประตู ก็ได้รับคำทักทายจากโซโลว่า
"เต่ามาทำไมตอนนี้เนี่ย บอกให้มาทุ่ม 2ทุ่ม" อ้าวกำ ตูไปก็ได้ฟะ ก็เลยเดินไปที่บ่อที่เค้าไว้ใช้ลอยกระทงกัน
ก็เริ่มมีคนลอยกันบ้างแล้วแต่ยังน้อยอยู่ ยืนดู นั่งดู สักพักก็หิวก็เลยเดินออกไปที่ตลาดโชคชัย
นั่งกินข้าวไก่อบไปจาน เสร็จแล้วก็กลับมาที่งานต่อ ก็มีตลกขึ้นมาเล่นบนเวทีพอดี
ยืนดูจนจบก็หนุกดี แต่รู้สึกจะใช้มุขเก่าเหมือนเคยเห็นแล้ว พอดูจบก็ไม่มีไรทำเลยเดินไปบ่อต่อ
รอบนี้คนเริ่มมาลอยกันเยอะละ ดูไปดูมาก็เหลือบไปเห็นเห้ยน้ำกระเพื่อม ผั่บๆๆๆ
จ๊ากผีหลอก เอ้ยไม่ใช่คนนี่หว่า เลยเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เด็กแมร่งหน้าด้านว่ายเก็บกระทงกันที่เอง - -
หลังจากเดินวนรอบบ่อ 2 รอบก็เหลือบไปเห็น furu furu furu muun (Full Moon)
เลยหาทำเลดีๆ ไปยืนดูดวงจันทร์ โอ้จันทร์เต็มดวงในท้องฟ้ามืดมิด ช่างโรแมนติกจริงๆ
เห็นฟูลมูนก็นึกถึงมิซึกิ จากเรื่องตามหาฟูลมูน คิดไปคิดมาน้ำตามันก็ไหล ทำไมเราจิตใจอ่อนไหวงี้นะ
เป็นการ์ตูนผู้หญิงเรื่องแรกเลยนะเนี่ยที่เรียกน้ำตาเต่าได้ ยืนจ้องพระจันทร์อยู่งั้นแหละ
ยืนจ้องจนเมฆลอยมาบังจนมองไม่เห็นก็เลยออกเดินทางต่อ มาดูที่เวทีนางนพมาศก็กำลังขึ้นเวทีประกวดพอดี
ก็มีสวยๆ เยอะนะ แต่ทำไมรู้สึกเฉยๆ หว่า ความรู้สึกที่มีต่อมนุษย์ผู้หญิงเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ แล้ว
เริ่มเข้าสู่โอตาคุขั้นสมบูรณ์แล้วสิตู ก็เลยเดินออกไปที่ตลาดดีกว่า คิดถึงขนมปังสังขยาในความทรงจำสมัยเด็กขึ้นมาได้
"ไม่ได้กินมากี่ปีแล้วนะ" คิดได้ดังนั้นก็เลยเดินไปสั่งนั่งกินซะ กินจนหมดจาน
ก็อร่อยดีนะ แต่รู้สึกเหมือนกับว่าในความทรงจำมันอร่อยกว่านี้แฮะ หรือว่าเราไปวาดฝันซะหรูเกินหว่า
กินเสร็จก็แวะแฟมิลี่มาร์ท ซื้อน้ำมาขวด เดินกลับไปที่งานเห็นพวกไอโซโลนั่งพักกันอยู่ในงาน ก็เนียนไปนั่งด้วย หุหุ นั่งคุยกะไอโซโลซักพักก็ถูกใช้ให้ไปนับคะแนนกัน (มั้ง)
ก็เลยนั่งแช่อยู่งั้นซักพักเพราะเมื่อยขา เดินมาตั้งนาน พอหายเมื่อยแล้วก็เดินวนลูปต่อ (เดินวนเวียนอยู่แถวนั้นแหละ ตามประสาเต่าทามะ)
สักพักฝนก็เทลงมา เหวย เผ่นกลับบ้านละ จบและ