จัดเรทเซ่!!!

คุณอาจจะเคยได้ยินคำนี้มาบ้างเวลาหนังสือการ์ตูน หรืออนิเมชั่นมีปัญหาทางสังคมในมุมมองของคนภายนอก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรุนแรงในการ์ตูน ฉากโป๊เปลือย รวมไปถึงเนื้อหาอันไม่เหมาะสมต่างๆ ทางแก้ปัญหาที่คนส่วนใหญ่เสนอขึ้นมาก็คือการจัดเรทนั่นเอง

ทำไมต้องจัดเรท ?

หากจะให้เมืองไทยนำเข้าการ์ตูนญี่ปุ่นที่ไม่มีฉากรุนแรง ฉากที่ไม่เหมาะสม บ้านเราก็คงได้ดูแต่การ์ตูนจำพวกอิ๊กคิวซังเป็นแน่แท้ การ์ตูนก็คล้ายกับภาพยนตร์ซึ่งจะต้องมีฉากรุนแรง โป๊เปลือยอยู่บ้างไม่มากก็น้อย ซึ่งฉากเหล่านั้นอาจจะเป็นส่วนเสริมให้การ์ตูนมีเหตุมีผล เพิ่มความสนุกและความสมบูรณ์ในเนื้อเรื่องให้มากยิ่งขึ้น

จำเป็นไม๊ที่การ์ตูนต้องมีฉากจำพวกนี้? มันก็คงไม่แตกต่างกับภาพยนตร์ดังๆอย่างลอร์ดออฟเดอะริงส์ ที่มีฉากตัดคอศัตรู เลือดออร์คท่วมจอ หรือฉากอีโรติคระหว่างนีโอและเทอนิตี้ในแมททริคซ์ เรโวลูชั่น บางครั้งฉากเหล่านั้นอาจจะเป็นการสื่อสารเชิงสัญลักษณ์ภาพที่ผู้สร้างต้องการสื่อแก่คนดู หากผู้รับสื่อดูโดยไม่ได้ใช้วิจารณญาณแล้ว ฉากเหล่านั้นก็เป็นแค่ฉากความรุนแรงโป๊เปลือยธรรมดาๆเท่านั้น

เนื่องจากการ์ตูนเป็นสื่อที่เด็กและเยาวชนบริโภคเป็นจำนวนมาก วุฒิภาวะและวิจารณญาณการตัดสินใจอาจจะไม่เพียงพอในการดูการ์ตูนที่มีเนื้อหาหนักๆบางเรื่องได้ อย่างเช่นฉากฆาตกรไล่ฆ่าคนเพื่อแสดงปมด้อยในอดีต หากดูโดยไม่ได้ไตร่ตรอง ฉากเหล่านั้นก็แค่คนไล่ฆ่ากันสนุกๆ ซึ่งอาจจะนำไปสู่พฤติกรรมลอกเลียนแบบขึ้น การจัดเรทจึงเป็นวิธีควบคุมไม่ให้การ์ตูนเนื้อหาแรงๆเหล่านี้ตกไปอยู่กับเยาวชนได้

แต่ไม่ใช่กับเมืองไทยครับ สำหรับการจัดเรท

ไม่ว่าจะเป็นวงการภาพยนตร์หรือการ์ตูน ผู้บริโภคกว่าครึ่งคือกลุ่มเยาวชนและวัยรุ่น อย่างที่เห็นในช่วงภาพยนตร์เพิ่งเข้าใหม่ๆ ตอนเย็นวันศุกร์ที่มักจะมีกลุ่มเด็ก ม.ต้น ม.ปลายมากันเป็นกลุ่มต่อแถวซื้อตั๋วกันในชุดนักเรียนตามห้าง

ถ้ามีการจัดเรทในภาพยนตร์ล่ะก็ เจ้าของโรงและวงการภาพยนตร์จะต้องได้รับผลกระทบไปเต็มๆ เพราะเด็กอายุต่ำกว่า 13 ปีหรือ 18 ปีอาจจะไม่ได้ดูภาพยนตร์บู๊ล้างผลาญมันส์ๆของฮอลลิวู๊ด หรือหนังรางวัลตุ๊กตาทั้งหลายแหล่ ที่โดนเรท 13 หรือเรท 18เพียงเพราะมันมีฉากเห็นหน้าอกผู้หญิงโผล่มาแวบนึง หรือมีภาพเลือดปรากฏ (สุริโยไทนี่ก็เข้าข่ายเพราะมีฉากเปลือยอกด้วย) ซึ่งกระทบกับรายได้ของภาพยนตร์แน่นอน จากเท่าทุนก็กลายเป็นเจ๊ง จากกำไรก็กลายเป็นเสมอตัว

และถ้ามาเทียบกับวงการการ์ตูนในบ้านเราแล้ววงการมันไม่ได้ใหญ่ และเปิดกว้างเหมือนต่างประเทศ หากมีจัดเรทเกิดขึ้น เท่ากับการ์ตูนบางเรื่องยอดขายจะตกลงกว่า 50% แน่นอน
ในเมื่อขายไม่ได้ การ์ตูนประเภทนี้ก็จะไม่มีการซื้อลิขสิทธิ์เข้ามาเพราะขายไม่ออก เนื่องจากขาดฐานลูกค้าม.ต้น ม.ปลาย เราก็จะไม่ได้อ่านการ์ตูนประเภทแฟนเซอวิส ฮาเร็ม Y เบอร์เซิร์ค หรือGantz แหงมๆ

ดังนั้นการจัดเรทจึงเป็นแก้ปัญหาได้แค่ทางทฤษฎี แต่ใช้ปฏิบัติจริงได้ยากนัก

แล้วจะให้แก้ปัญหาอย่างไรดีล่ะ ?

อันนี้ก็จนปัญญาผมจริงๆ ใครรู้ก็ช่วยบอกทีเถอะ
หรือจะต้องรอคนรุ่นเก่าเสียชีวิตไปให้หมด การ์ตูนจึงจะได้รับการยอมรับจากสังคมกันเหรอไง